خاطرات آیت‌الله منتظری/ ج1 / ص 597

ایشون در جایی نوشته‌اند :

نشانه بارز اين عصبانيت، نحوه پوشش و انعكاس خبر اين راهپيمايي سراسري در شبكه‌هاي غربي و منطقه‌اي است. آنهايي كه تجمع صد نفره و هزار نفره مخالفان و آشوب و اغتشاش را با آب و تاب نشان مي‌دهند و در چند بخش خبري هم تكرارش مي‌كنند، آنقدر بي‌طرف هستند كه ديگر جمعيت ميليوني مردم ايران را نشان نمي‌دهند.

متن بالا تحریفی بیش نیست. رسانه های BBC Persian ، Aljazeera ,  France 24 و تعدادی دیگر این تظاهرات را همراه با تظاهرات عاشورا پوشش دادند. ولی وبلاگ آهستان طوری می‌خواهد القا کند که رسانه‌های آنسوی آب، تمامشان دستشان توی یک کاسه است و سعی در تحریف وقایع دارند.

البته برعكس آن شبكه‌هاي خارجي، سايت‌ها و وبلاگ‌هاي سبز داخلي، حسابي از خجالت مردم ايران در آمدند! تا مي‌توانستند مردم را مسخره كردند و آنها را مورد اهانت قرار دادند.

اینجا هم سعی در القای این مسئله دارد که تمام افراد یک مجموعه یک شکل اند و یک رفتار رو دارند. مطمئنا افرادی بودند که افراد حاضر در راهپیمایی چهارشنبه‌ی طرفدار حکومت رو به تمسخر گرفتند. اما آیا ان‌ها چون طرفدار سبزها هستند، می شود حکم داد که نماینده و سخنگوی آن‌ها هم هستند؟ ان‌ها از طرف خودشان، نظر شخصی شان – که به نظر من غلط است – رو مطرح کردند و نظر ان ها به معنای جهت گیری جنبش سبز نیست.

البته دليل عصبانيت اين جماعت مزدور و متوهم كاملا معلوم است.

یکی از روش‌های مغالطه، استفاده از کلمات توهین آمیز و زدن برچسب‌های تمسخر آمیز است تا بوسیله‌ی اون احساسات خواننده رو تحریک کنند. وبلاگ آهستان هم از این روش سعی در تحقیر و کوچک و خوار جلوه دادن سبزهاست به وسیله‌ی عباراتی مثل “جلبکها”، “مزدور”، “بیشتر بخندید”،”متوهم”، “اراجیف” و …

اين بنده خدا هم ثابت كرده كه فقط 20 هزار نفر آمده بودند در تهران!! البته به لينك هاي سمت چپ اين وبلاگ هم نگاه كنيد. ايشان هنوز هم در حال و هواي شاه و فرح و وليعهد خواب مي‌بيند!

استفاده‌ی دیگری از مغالطه. استدلال وبلاگ آهستان این است که چون این آقا طرفدار رژیم شاهنشاهی هستند، پس اثباتش غلط است. در حالی که شخصیت و عقیده‌ی یک فرد نباید معباری برای ارزیابی درست یا غلط بودن ادعایش باشد. وبلاگ آهستان در واقع سعی دارد با توجه به ذهنیت بد خوانندگان نسبت به رژیم گذشته، به اون‌ها بقبولاند که نه خیر! تعداد راهپیمایان بیش از اینها بوده اند.

اينها هم چند نمونه از عصبانيت بالاتريني ها از حضور ميليوني مردم ايران. به همه چي گير دادند تا عصبانيتشان را از حضور مردم نشان بدهند. از سانديس گرفته تا ظاهر و قيافه خانم‌ها و آقايان!

بالاترینی‌ها نمایندگان و سخنگویان جنبش سبز نیستند.
جو و محیط بالاترین مثل جو و محیط رسانه‌های حامی حکومت است.جوی کاملا یک طرفه، دور از انصاف و جایی که خبری از صدای مخالفان نیست.

آقاي صفارهرندي- سردبير سابق کيهان و وزير سابق ارشاد اسلامي در دولت نهم- معتقد است شروع دوران سازندگي و تاسيس فرهنگسراها و تاسيس روزنامه همشهري و «تغيير ذائقه مردم به شهروند حقوق مدار و مطالبه گر» در دوران سازندگي و اصلاحات، زمان آغاز جنگ نرم عليه نظام جمهوري اسلامي ايران است (اعتماد، 21آذر)

آقای صفار هرندی در پاراگراف بالا “تغییر ذائقه‌ی مردم به شهروند حقوق مدار و مطالبه گر” را یکی از ابزارهای دشمنان نظام اسلامی برای جنگ نرم علیه نظام می‌داند.

در نتیجه بنا به جمله‌ی بالا ، “شهروند حقوق مدار و مطالبه‌گر”، شهروندی است که از آن می‌توان علیه نظام استفاده کرد و با آن با نظام جنگید ( به صورت نرم! ).

در نتیجه این نوع شهروند حتما برای نظام ضرر دارد.

پس نظام اسلامی مطمئنا با آن چیزی که برایش ضرر دارد، مخالف است و بالطبع برای مبارزه با آن تلاش می‌کند.

اما چگونه می‌توان با “شهروند حقوق مدار و مطالبه‌گر” جنگید؟ و به عبارت بهتر چگونه می توان نگذاشت جامعه به سمت “حقوق مدار و مطالبه گر” بودن، هدایت شود؟

بالطبع برای تحقق این امر،  باید شهروندانی تربیت کرد که صفت‌هایی مخالف و متضاد با صفت های “حقوق مدار و مطالبه محور” داشته باشند.  این نوع شهروندان چه صفت‌هایی دارند؟ چه صفت‌هایی را می‌توان در تضاد با “حقوق مدار و مطالبه محور” قرار داد؟

کسانی که به دنبال حقوق خود نیستند، کسانی که به پایمال شدن حقوق خود اهمیتی نمی‌دهند، کسانی که خواسته‌ی آن چنانی از حکومت ندارند، کسانی که به حکومت حاکم به عنوان فرمانروای مطلق و مقدس و غیر قابل نفد نگاه می‌کنند، کسانی که به خود اجازه‌ی زیر سوال بردن سیاست‌های حکومت و انتقاد از آن‌ را نمی‌دهند، کسانی که در هر شرایطی از حکومت راضی‌اند، کسانی که میل چندانی به شرکت در قدرت ندارند، کسانی که در هر شرایطی ازحکومت اطاعت می کنند، کسانی که نمی توانند خیر و صلاحشان را خودشان تشخیص دهند و یا ترجیح می‌دهند دیگران به جای آنان خیر و صلاحشان را تعیین کنند و غیره.

شهروند حقوق مداری که آقای صفار هرندی آن را بر ضرر نظام می‌داند، به دنبال چه حقوقی است؟

این شهروند خواسته‌هایی دارد. خواسته‌هایی در زمینه‌ی فردی، سیاسی، اقتصادی و …
این که بتواند آزادانه بیاندیشد، آزادانه اعتقاد و ادعایش – چه درست و چه غلط – بیان کند، دیگران با وی در نزد قانون برابر باشند، حق اجتماع داشته باشد، و حکومت تبعیضی برای وی به جهت دین، رنگ، نژاد، جنس، وضع طبفاتی و غیره نگذارد.

و می‌خواهد به مانند بقیه از خدمات بهداشتی، اجتماعی و آموزشی و غیره برخوردار باشد.

این نوع شهروند این‌ها را از حکومت طلب می‌کند. پیگیری می‌کند و ساکت نمی نشیند.

اما چرا باید نظام اسلامی به قول آقای صفار ،  “شهروند حقوق مدار” را بر ضرر نظام بداند و در دید وسیع تر چه نظام‌هایی با این نوع شهروند مشکل دارند و آنان را بر ضرر خود می دانند؟

…اینجانب درگذشت ایشان را به همه‌ی بازماندگان بویژه همسر مكرّمه و فرزندان محترم آن مرحوم تسلیت میگویم و رحمت و مغفرت الهی را برای وی مسألت میكنم…

اکبر هاشمی رفسنجانی :

…با تسلیت این مصیبت به آیات عظام و شاگردان ایشان و حوزه‌های علمیه، مقلدان و مردم شریف استان اصفهان و شهرستان نجف‌آباد و مخصوصا به بیت مکرمشان علو درجات آن فقید سعید را از درگاه احدیت خواستارم…

محمد خاتمی :

…رحلت عالم زاهد ومجتهد والاقدر، مجاهد نستوه، فقيه، كلامي، جامع معقول و منقول حضرت آيت الله العظمي منتظري رضوان اله عليه را به ساحت مبارك حضرت ولي الله الاعظم، به حوزه هاي علميه، به همه ارادتمندان، دوستداران آن فقيد سعيد و بيت شريف و بستگان و فرزندان محترمشان از صميم قلب تسليت عرض مي كنم…

میر حسین موسوی :

…درگذشت فقیه مبارز مرحوم آیت الله العظمی منتظری را به حضرتعالی ( احمد منتظری )و بیت مکرم منتظری تسلیت عرض می‌کنم…

محسن رضایی :

…درگذشت ايشان را به همه ي بازماندگان بويژه همسر مكرّمه و فرزندان محترم آن مرحوم تسليت ميگويم و رحمت و مغفرت الهي را براي وي مسألت ميكنم…

احمد منتظری :

…این مصیبت جانکاه را به ولی اعظم خدا و امید جهان نور و عدالت ، به همه حق طلبان و آزادگان به همه مبارزان راه خدا در سرتاسر جهان به همه عالمان و فقیهان و به حوزه های علمیه و خصوصا شاگردان و ارادتمندان آن فقید سعید تسلیت می گوییم…

علی لاریجانی :

…ضمن عرض تسلیت به حوزه علمیه مقدسه قم، ازخداوند متعال برای ایشان علو درجات و برای بیت شریف ایشان صبر و اجر طلب می‌نمایم…

سید حسن خمینی :

…اینجانب این مصیبت سنگین را خدمت ولی الله الاعظم، حوزه‌های علمیه، مراجع تقلید و بیت شریف ایشان تسلیت عرض نموده و برای آن فقید سعید از خداوند متعال علو درجات مسئلت می‌نمایم…

سید محمد علی دستغیب :

…به ساحت مقدّس حضرت ولی عصر(عجّل الله تعالی فرجه الشریف) ، مراجع عظام تقلید، حوزه های علمیه، عموم شیعیان جهان و مردم شریف ایران و خانواده محترم و فرزندان بزرگوار ایشان تسلیت عرض می‌نمایم…

روشنفکر دينی، کسی است که محوريت در کارش با نقد است.
روشنفکر دينی با يک مبلغ دينی يا روحانی فرق دارد. روحانی کارش نقد نيست. کارش تبليغ و ترويج انديشه دينی است که در جای خودش محترم است.
ولی روشنفکر دينی آن نقش را بازی نمی کند. نقش روشنفکر دينی، نقد اجتماعی دين و نقد معرفتی دين است و به اين کار اهتمام می ورزد و از اين طريق انديشه دينی را شست و شو می کند.

- هنگام گفتگو با دیگران، مطرح کردن ایده‌های خود به شکل منطقی کافی نیست. بلکه باید به دقت به سخنان طرف مقابل گوش داد.
- باید از چشم انداز طرف مقابل به مسائل نگاه کرد. باید به مسائل از دید افراد مختلف نگاه کرد.
- دشوار بتوان دیدگاه و چشم اندازی یافت که حاوی تمام حقیقت باشد.
- باید با انصاف به استدلال های طرف مقابل گوش داد.
- باید بدانید که چرا استدلالی را رد می کنید. هیچ گاه بدون علت استدلالی را رد نکنید.
- از به کار بردن ابهام در واژگان و جملات پرهیز کنید.

- برای انتقال موفقیت آمیز ایده هایمان، باید زمینه ی فکری طرف مقابل را در نظر بگیریم.
- نکته ای که برای من واضح و روشن است، شاید برای دیگری واضح و آشکار نباشد.

- از نتیجه گیری یکباره و عجولانه پرهیز کنید.
- بوسیله ی منطق نه تنها اندیشه های دیگران بلکه اندیشه ی خود را نیز بررسی کنید.

هنر استدلال / دیوید کلی / امیر غلامی

می خوام تعیین رشته کنم. ولی نمی دونم روش کار چه جوریه! تو کارنامه اعداد زیادی قرار داده شده. کدوم معیاره؟ رتبه ی در سهمیه یا رتبه بدون سهمیه؟ در کل گیج شدم! لطفا راهنمایی کنید.

هنر استدلال / دیوید کلی / امیر غلامی

همایون کاتوزیان

>> راستی اینجا چندتا پوستر زیبا برای حمایت از میرحسین موسوی وجود داره.

نوشته شده در جامعه, سیاست, سخن ]]> http://aexistence.wordpress.com/2009/06/05/123487/feed/ 2 هستی http://aexistence.wordpress.com/2009/06/01/654321/ http://aexistence.wordpress.com/2009/06/01/654321/#comments Mon, 01 Jun 2009 11:40:50 +0000 علی http://aexistence.wordpress.com/2009/06/01/654321/ ]]> روزهاست به این فکر می‌کنم، آیا شعارهای کروبی مصداق پوپولیسم است؟ برای مردم فریبی است؟ شعارهایی ست که صرفا برای انتخابات تولید می‌شوند و جز هیجان زده کردن گروهی کاربرد دیگری ندارند؟

نمی‌دانم. شاید همه‌ی اینها درست باشد. شاید کارهای کروبی مصداق واقعی پوپولیسم باشد. شاید دفاع از آزادی بیان، آزادی مطبوعات، آزادی سبک زندگی، جامعه‌ی مدنی، حمایت از اقلیتها و اینجور چیزها مصداقق پوپولیسم است.

نمیدانم. مرا چه شده است. این سالها به قدری محافظه کاری و عقب نشینی و مصلحت اندیشی دیدم که ناخودآگاه خواسته‌هایم، مطالباتم و عقایدم هم وقتی در شعارها و رفتار شخصی جلوه‌گر شد، همه را به حساب مردم فریبی می‌بینم.

اوضاع طوری شده که وقتی شخصی دغدغه‌های اصلاح طلبی را مطرح می‌کند، تبدیلش می‌کنم به دروغگو، کسی که مطالبات مردم را افزایش می‌دهد، کسی که مردم را وا می‌دارد کمی بیشتر و فراتر از حداقل‌ها بیاندیشند و بخواهند.

چگونه شده که دم زدن از آزادی، فریبی بیش نیست. گروهی مردم را با سیب زمینی می‌فریبند و گروهی دیگر با آزادی. ترجیح می‌دهم فریب خورده‌ی آزادی باشم.

خسته شدم. از این افکار. از این ترس. از این خودسانسوری. از این محافظه‌کاری. چرا باید با ترس دم از آزادی زد؟ چرا باید اینقدر پر از ابهام سخن گفت؟ چرا اینقدر مسئله را پیچیده می‌کنم. من آزادی می‌خواهم. برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم. هر کس که بخواهد آزادی را ستایش کند، از او حمایت می‌کنم. از کروبی حمایت می‌کنم، نه برای اینکه می‌تواند، برای اینکه می‌خواهد.

من توقعم از رياست جمهوري اين است که فضا اندکي باز بشودکه اهل انديشه و اصلاح بتوانند در جامعه مدني، کاري بکنند.مطبوعات قدري آزاد تر باشند؛مردم کمي آزاد تر باشند و سايه ترس،  از روي سر مردم کنار برود.

عباس میلانی

اول

كروبي خود را عالم دهر نمي‌داند. ادعاي گفتمان ندارد. حرف‌هاي قلمبه نمي‌زند. واژه‌هاي سلمبه به كار نمي‌برد. به همين علت اهل مشورت است. پيرو كار جمعي است. با تيم كار مي‌كند تيمي كه خود پر از نامزدهاي در معرض رياست‌جمهوري است. به همين علت كروبي با آدم‌هاي كوتاه‌قدتر از خودش كار نمي‌كند. او ژنرال ژنرال‌هاست نه پاسبان پياده‌نظام.

دوم 

كروبي نمي‌خواهد مشكلات جهان را حل كند. نمي‌خواهد دين و دموكراسي را آشتي دهد. نمي‌خواهد با تمدن‌هاي جهان گفت‌وگو كند. نمي‌خواهد رهبران جهان را به نور اسلام هدايت كند. نمي‌خواهد تجدد و سنت را آشتي دهد. نمي‌خواهد مانيفست اصلاحات را بنويسد. نمي‌خواهد بهشت روي زمين برپا كند. كروبي مي‌خواهد كسي زندان نرود، روزنامه‌اي بسته نشود، روشنفكري كشته نشود، دانشجويي ستاره‌دار نشود، خانواده‌اي از گرسنگي نميرد، بيگانه‌اي به ايران حمله نكند، خانه درويشي را نسوزانند و به ديندار يا كمتر دينداري تعرض نشود.

سوم 

كروبي در باطن دشمن نظام و در ظاهر يار نظام نيست. او از همين نظام است. اسلام و انقلاب و امام و رهبري و جمهوري اسلامي و قانون اساسي را قبول دارد و اگر هم قصد اصلاح قانون اساسي را دارد براي حفظ همين نظام است. اما نظامي كه كروبي قبول دارد براساس راي مردم شكل مي‌گيرد نه با زور سرنيزه. كروبي با رهبري نيز صادقانه برخورد مي‌كند. به همين علت نظام هم با شناخت كامل از كروبي به رايزني‌هاي او احترام مي‌گذارد و با او وارد يك درك مقابل مي‌شود. همين درك مقابل – و اگر روشنفكران دوست دارند، معامله – به كروبي امكان مذاكره مي‌دهد كه اساس سياست است.

چهارم 

كروبي اهل بلوف نيست. حرفي نمي‌زند كه بدان باور ندارد يا در اجراي آن درمي‌ماند. شايد كروبي نام لاتين خيلي از چيزها را نداند اما بنا به غريزه بشري و اخلاقي خود رسم آنها را مي‌شناسد. نظريه‌پردازان نافرماني مدني هرگز جرات اجراي آن را نيافتند اما روزي كه مهدي كروبي در اعتراض به بازداشت نماينده همدان در پارلمان از جاي برخاست و گفت ديگر نمي‌تواند مجلس را اداره كند و صحن را ترك كرد و هنوز به خانه نرسيده و حسين لقمانيان چاي اوين را نخورده بود، او را آزاد كردند، بر اين كار جز نافرماني مدني واقعي چه مي‌توان نام نهاد؟

پنجم 

كروبي براي خود ارزش شخصي قائل نيست. پيامبر متواضع است: درخت نزد او نيايد او نزد درخت مي‌رود. براي لابي مرزي نمي‌شناسد. اصولش را فراموش نمي‌كند اما با هر كس كه كار دستش باشد لابي مي‌كند. مهم نيست كه آن فرد تا چه اندازه شايسته ميزي است كه پشت آن نشسته، مهم آن است كه قدرت او چه اندازه است. روشنفكر با آدم‌ها و ارزش‌ذاتي آنها سر و كار دارد اما سياستمدار با ميزها و قدرت عرضي آنها. از اين رو كروبي با همه سابقه انقلابي و ديني و سياسي كاملا مي‌فهمد كه وقتي رئيس مجلس نيست بايد رئيس مجلس يا محكمه يا اداره وقت را همچون رئيس ببيند نه مرئوس نالايق سابق كه شأن كروبي آن نباشد كه نزد او شكايت برد.

ششم

كروبي براي تاريخ كار نمي‌كند براي همين امروز كار مي‌كند. همين لحظه. جاي او در كتاب‌ها نيست در سينه‌هاست در خاطره‌ها. كروبي همان‌گونه كه به حافظه خود بيش از همه كتاب‌ها اعتماد دارد به امروز بيش از فردا باور دارد.

قوچانی ادامه می‌دهد :

واقعيت اين است كه هر آنچه كروبي انجام مي‌دهد نزديك‌ترين تعريف در زمان ما به مفهوم واقعي سياست است. سياستمدار كسي است كه دقيقا همين مختصات را داشته باشد. ما در انتخابات مرد سال يا فيلسوف قرن شركت نمي‌كنيم. ما مي‌خواهيم رئيس‌جمهور انتخاب كنيم. رئيس‌جمهوري كه بتواند در اين دوره گذر اصلاحاتي عيني و عملي را اجرا كند. همه كارهايي كه معتقديم كروبي از عهده آن بر نمي‌آيد (مانند آشتي دين و دموكراسي و تجدد و سنت و اسلام و غرب و…) را كروبي حاضر است به ديگران بسپارد. از بام تا ثريا از آن روشنفكران، اين خانه ويران از آن كروبي… و اين همان پيغام سروش است و نه فقط پيغام سروش كه پيام همه روشنفكراني كه امروز معتقدند كار به سخن‌داني نيست: «بايد كسي بيايد كه مرد عمل باشد.»

مسير اول وحدت و انسجام کليه نيروهاي اصلاح طلب و خواهان تغيير و پرهيز از نفي و در مقابل پذيرش اصل رقابت همراه با احترام متقابل به يکديگر است. ادامه اين مسير بايد با تقويت و تشکيلات دادن به اين نيروها در ذيل نهادهاي مدني و گروه هاي اجتماعي همراه باشد.

در مسير ديگر خارج کردن درآمدهاي نفتي از بودجه دولت و انتقال آن به جامعه است

و بالاخره مسير سوم هم تقويت عوامل قدرت مردم از جمله آزادي رسانه ها و اينترنت مي تواند به عنوان مسيرهايي براي تغيير تلقي شود. در غياب اين مسيرها هر شعاري براي تغيير فقط تخريب معناي تغيير است و تغيير هم به همان بلايي دچار مي شود که ساير مفاهيم وارداتي از غرب چون آزادي شد.

یکی از روشن ترین این مثالها، مکانیسم پیدایش گشت های ارشاد است. در سال 84، شورای انقلاب فرهنگی مصوبه ای را با عنوان ” راهکارهای گسترش فرهنگ عفاف” تصویب کرد که براساس آن شورای فرهنگ عمومی در تاریخ 13/10/84 به ریاست وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم تشکیل وآئین‌نامه اجرایی آن را تحت عنوان «راهکارهای اجرایی گسترش فرهنگ عفاف و حجاب» به تصویب رساند. به موجب این‌آئین‌نامه 37 صفحه‌ای، 27 دستگاه اداری و تقنینی از جمله نیروی انتظامی موظف به اجرای برنامه های عملی مشخصی در مورد پوشش زنان، روابط زن و مرد، جداسازی جنسیتی در فضاهای عمومی و….شدند. بطوریکه گزارش عملکرد آنان می بایست هر سه ماه به کارگروه مستقر در دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی ارائه شود.

در واقع، طرح امنیت اجتماعی، بخشی از این مصوبه است. برای تضمین اجرایی شدن این وظایف نیز در وزارت ارشاد، ستادی به عنوان حجاب و عفاف تشکیل گردید که در تمامی دستگاهها و نیز در همه استانهای کشور، شعبات و بازوانی نظارتی دارد. چنین مصوبه مفصلی که آیین نامه های اجرایی متعددی آن را پشتیبانی کرده و تشکیلات عریض و طویل و بودجه عظیمی که در این سالها صرف شده، ایجاد نهادی را تضمین کرده که گشت های ارشاد تنها نماد بیرونی آن بوده است.

بندهای بالا از پایگاه خبری قلم نیوس-حامی میرحسین موسوی- نقل شده است.

و بنا به سایت رسمی شورای عالی انقلاب فرهنگی، میر حسین موسوی عضو حقیقی این شوراست.

در بند بالا نویسنده‌ی قلم نیوس به مکانیسم پیدایش گشت ارشاد اشاره کرده و منشا آن را شورای عالی انقلاب فرهنگی دانسته که میرحسین موسوی هم عضو همین شوراست. یعنی میرحسین  از عاملان پیدایش گشت ارشاد است و حالا موقع انتخابات از مخالفان آن. سوالی که برای من مطرح است اینست که چرا زمانی که آقای میرحسین عضو این شورا بوده، از تصویب چنین طرحی جلوگیری نکرده؟  و اکنون زمانی که بازخورد ایده‌های ناب اسلامی فرهنگی خود و دوستانش در شورا را دیده، تغییر نظر داده.

البته شاید آن زمان هم مخالف بوده، ولی اکثریت شورا موافق این طرح بودند و به تصویب رسیده!

…آنچه هم اکنون شاهد آنیم خارج‌کردن تدریجی متخصصان باتجربه از دایره تصمیم‌گیری، عدم ثبات مدیریتی، گسترش واردات کالاهای‌ مصرفی به‌ بهای ضربه ‌به تولیدات داخلی، به رکود کشاندن اقتصاد برای جبران اسراف‌کاری‌ها و بی‌برنامگی‌های گذشته، عدم بهبود شاخص‌های رشد و بیکاری و تورم با وجود درآمدهای کلان نفتی، پسرفت شاخص‌های خط‌ فقر و نابرابری‌های اقتصادی، و گریختن از حسابرسی و قوانین ‌مصوب است. پیداست که این امور کشور را از مسیر توسعه پایدار و درون‌زا دور می‌سازند.

تنزل گفتمان اجتماعی صرفاً به داد و ستدهای پولی علیرغم ادعاهای ارزشمدارانه، تکیه بر شعارهای عوام‌ پسند نظیر مبارزه با مافیا و مظلوم‌نمایی با وجود در اختیار داشتن تمام ابزار قدرت، تحقیر مردم و سعی در تطمیع آنان به نام عدالت طلبی از خزانه ملی، شکستن حرمت بزرگان و اندیشمندان، باعث به ابتذال کشیده شدن مفاهیم شریفی نظیر عدالت و ارزش و مبارزه با فساد گردیده و آسیب‌های جدی به اخلاق عمومی وارد ساخته است.

با توکل به خداوند متعال، میهن اسلامی‌مان را، بدین طریق، از گزند ادامه‌ی روند فعلی و آسیب‌های آینده مصون داریم.

 

آن‌چه را که در بالا خواندید، محتوای یک سایت اصلاح طلب نیست، بلکه گوشه‌ای از نامه‌ی 125 نفر از استادان دانشگاه صنعتی شریف به مردم ایران است.

من هم خواسته‌هایی دارم که یکی از آن‌ها مسئله‌ی اینترنت است.

وقتی کاندیدی ادعای اصلاح طلبی می‌کند، باید دموکراسی‌خواهی محور تفکر و بینشش باشد. یکی از راه‌های رسیدن و گذار به دموکراسی هم جریان آزاد اطلاعات است. صرف نظر از مزیت‌های بی‌شمار اینترنت در زمینه‌ی تجارت و کاهش هزینه‌ی دولت‌ها، موضوع مهم برای من نگاه کاندیدها به فیل—ت-رینگ است. تا امروز برنامه‌ی روشنی از هیچ کاندیدی دریافت نکردم جز کروبی. وی و همکارانش در بیانیه‌ی سوم می‌گویند :

نگاه جاری به محدود کردن دسترسی آزاد به اطلاعات از طریق اینترنت و محدود نمودن شرایط برای استفاده از آن، (از جمله اعمال محدودیت در سرعت و پهنای باند و نیز انحصار در عرضه آن و در نتیجه افزایش قیمت) مقاومت بیهوده و ضررآفرینی است که در دولت آینده نقشی نخواهد داشت. جامعه ما، جامعه بانشاطی است که بیشترین وبلاگ‌نویسان را دارد. این جامعه شایسته آن نیست که با چنین محدودیت‌هایی مواجه گردد.

 

نوع نگاه محمود احمدی نژاد را همه شاهد بودیم. از فیلت—رینگ گسترده و استفاده از تکنیک‌های پیشرفته‌ی مسدودکردن سایت‌ها بگیرید تا کاهش سرعت اینترنت و اقدامات انفعالی در زمینه‌ی توسعه و ارزان کردن اینترنت.

اما من به کروبی و همکارانش خوش‌بینم. چرا که اولا از دید اصلاح طلبی به مسائل نگاه می‌کنند( بسط و بهبود فضای اطلاعاتی)، دوما حداقل دوعضو شناخته شده در بین مشاوران وی وجود دارد به نام‌های عبدی و ابطحی که سابقه‌ی طولانی در وبلاگ‌نویسی دارند. که این خود باعث می‌شود حداقل بدانم آن‌ها دیدی نسبی به مسائل و مشکلات فضای اینترنت دارند.
همین طور واکنش‌شان نسبت به فیلت—رینگ فیس بوک، با اینکه رقیبشان یعنی موسوی در آن پایگاه گسترده‌تری داشت، برایم امیدوار کننده بود! 

من رئیس جمهوری انتخاب می‌کنم که وقتی در بین حدود 20 میلیون کاربر اینترنت کشورش، سایتی رتبه‌ی چهارم  محبوب‌ترین‌ها را دارد، به خاطر خودکامگی و سلیقه‌ ناپاکش آن را مسدود نخواهد کرد.