هستی

گویند بهشت و حور و کوثر باشد    جوی می و شیر و شهد و شکر باشد پر کن قدح باده و بر دستم نه       نقدی ز هزار نسیه خوشتر باشد
رباعیات خیام

من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت   از اهل بهشت کرد یا که از دوزخ زشت
جامی و بتی و بربطی و لبِ کِشت    این هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت
رباعیات خیام