در انتخابات هر قشری مطالبات خاص خود را مطرح می‌کند و هر کاندید که برنامه‌هایش به خواسته‌ها و مطالبات وی نزدیک‌تر بود، انتخابش می‌کنند.

من هم خواسته‌هایی دارم که یکی از آن‌ها مسئله‌ی اینترنت است.

وقتی کاندیدی ادعای اصلاح طلبی می‌کند، باید دموکراسی‌خواهی محور تفکر و بینشش باشد. یکی از راه‌های رسیدن و گذار به دموکراسی هم جریان آزاد اطلاعات است. صرف نظر از مزیت‌های بی‌شمار اینترنت در زمینه‌ی تجارت و کاهش هزینه‌ی دولت‌ها، موضوع مهم برای من نگاه کاندیدها به فیل—ت-رینگ است. تا امروز برنامه‌ی روشنی از هیچ کاندیدی دریافت نکردم جز کروبی. وی و همکارانش در بیانیه‌ی سوم می‌گویند :

نگاه جاری به محدود کردن دسترسی آزاد به اطلاعات از طریق اینترنت و محدود نمودن شرایط برای استفاده از آن، (از جمله اعمال محدودیت در سرعت و پهنای باند و نیز انحصار در عرضه آن و در نتیجه افزایش قیمت) مقاومت بیهوده و ضررآفرینی است که در دولت آینده نقشی نخواهد داشت. جامعه ما، جامعه بانشاطی است که بیشترین وبلاگ‌نویسان را دارد. این جامعه شایسته آن نیست که با چنین محدودیت‌هایی مواجه گردد.

 

نوع نگاه محمود احمدی نژاد را همه شاهد بودیم. از فیلت—رینگ گسترده و استفاده از تکنیک‌های پیشرفته‌ی مسدودکردن سایت‌ها بگیرید تا کاهش سرعت اینترنت و اقدامات انفعالی در زمینه‌ی توسعه و ارزان کردن اینترنت.

اما من به کروبی و همکارانش خوش‌بینم. چرا که اولا از دید اصلاح طلبی به مسائل نگاه می‌کنند( بسط و بهبود فضای اطلاعاتی)، دوما حداقل دوعضو شناخته شده در بین مشاوران وی وجود دارد به نام‌های عبدی و ابطحی که سابقه‌ی طولانی در وبلاگ‌نویسی دارند. که این خود باعث می‌شود حداقل بدانم آن‌ها دیدی نسبی به مسائل و مشکلات فضای اینترنت دارند.
همین طور واکنش‌شان نسبت به فیلت—رینگ فیس بوک، با اینکه رقیبشان یعنی موسوی در آن پایگاه گسترده‌تری داشت، برایم امیدوار کننده بود! 

من رئیس جمهوری انتخاب می‌کنم که وقتی در بین حدود 20 میلیون کاربر اینترنت کشورش، سایتی رتبه‌ی چهارم  محبوب‌ترین‌ها را دارد، به خاطر خودکامگی و سلیقه‌ ناپاکش آن را مسدود نخواهد کرد.